Keramiek technieken
Even iets korts over de techniek achter het zogenaamde Raku stoken:
Raku
Raku is een Japanse manier van stoken die omstreeks 1600 is ontdekt. Er wordt buiten gestookt in een oven met een propaan gasbrander. Als de glazuur is gesmolten worden de potten in een vat met zaagsel gezet. Het zaagsel verkoolt en op de plaatsen waar geen glazuur is aangebracht en in de barstjes van het glazuur wordt het zwart.
Door de nogal woeste manier van stoken ontstaat een niet te voorspellen resultaat.
Raku (het woord raku betekent 'geluk door toeval') is een techniek die al in de 16e eeuw in Japan werd toegepast. Deze methode werd toegepast voor het maken van aardewerk voor de theeceremonie.
Na de biscuit stook worden de werkstukken van glazuren voorzien. Dan worden deze in een raku-oven geplaatst. Deze buiten-oven wordt met fossiele brandstof verhit tot ongeveer 1000 graden. Dan mag de oven direct open en worden de roodgloeiende werkstukken in een bak of ton met zaagsel gedaan. Daarna wordt het geheel luchtdicht afgesloten. Er ontstaat een zuurstofarme atmosfeer, waardoor reductie plaatsvindt. Ongeglazuurde delen worden zwart . Kenmerkend voor raku-werk is het craquele in het glazuur, die ontstaat door de snelle afkoeling. Dit kan extra bespoedigd worden door het werkstuk direct uit het zaagsel te overgieten of te dompelen in koud water. Afhankelijk van de gebruikte glazuren zijn ook de mooie kopereffecten terug te vinden.
Pit-fire
Pit-fire is een techniek waarbij biscuit gebakken werkstukken worden overgoten met sulfaten (poeder op gelost met water) in verschillende tinten (koper, cobalt, ijzer).
De werkstukken worden op zaagsel gelegd (in een bak) en afgedekt met hout. Het vuur wordt aangestoken en brandt enkele uren. Waar het werkstuk in het zaagsel ligt zal een zwart effect ontstaan. De uiteindelijke kleuren worden beinvloed door weersomstandigheden zoals temperatuur en wind. Als het hout tot as is verbrand en afgekoeld is, kunnen de werkstukken afgeveegd worden en worden ze ingesmeerd met vloeibare was.
